Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

27 ΜΑΡΤΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ!!



Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
27 Μαρτίου 

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Από τότε γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου με θεατρικά δρώμενα και συναφείς με το θέατρο εκδηλώσεις προς τιμήν των θεατρόφιλών και όλης της θεατρικής κοινότητας. Αρμόδιο όργανο για τις θεατρικές διοργανώσεις είναι το Εθνικό Ινστιτούτο Θεάτρου, μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση που συνεργάζεται στενά με την UNESCO. Κάθε χρόνο επιλέγεται από  το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος του για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο.
 Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς κ.ά. Φέτος το μήνυμα γράφτηκε από τον Ιταλό κωμικό, συγγραφέα, Ντάριο Φο ο οποίος έχει τιμηθεί με Νόμπελ Λογοτεχνίας.


Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου:

«Πριν πολλά χρόνια, η εξουσία επίλυσε το πρόβλημα της ανοχής της απέναντι στους ηθοποιούς της Commedia dell' Arte διώχνοντας τους από την χώρα.

Σήμερα, ηθοποιοί και θίασοι έχουν πρόβλημα ανεύρεσης δημόσιων σκηνών, θεάτρων και θεατών, εξαιτίας της κρίσης.

Επομένως, οι κυβερνώντες, δεν έχουν πρόβλημα να ελέγχουν αυτούς που εκφράζονται μέσω της ειρωνείας και του σαρκασμού, μιας και δεν υπάρχει κανένας χώρος για τους ηθοποιούς, αλλά ούτε και κοινό στο οποίο να μπορούν να απευθυνθούν.

Τουναντίον, κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, στην Ιταλία, οι κυβερνώντες έπρεπε να προσπαθήσουν αρκετά για να φέρουν τους κωμικούς σε δύσκολή θέση μιας και τους απολάμβανε μεγάλη μερίδα του κοινού.

Είναι γνωστό ότι η μεγάλη έξοδος των ηθοποιών της Κομέντια Ντελ Άρτε πραγματοποιήθηκε στον αιώνα της Αντιμεταρρύθμισης, με τη θεσμοθέτηση της κατάργησης όλων των θεατρικών χώρων, ιδιαιτέρως στην Ρώμη, όπου κατηγορήθηκαν ότι πρόσβαλλαν την 'Αγια Πόλη. Το 1967, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ', κάτω από την συνεχόμενη πίεση της συντηρητικής πλευράς της αστικής τάξης και του κλήρου, διέταξε την κατεδάφιση του Θεάτρου Tordonina, το οποίο σύμφωνα με τους ηθικολόγους, είχε παρουσιάσει τον μεγαλύτερο αριθμό άσεμνων σκηνών.

Την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης, ο Καρδινάλιος Κάρλο Μπορομέο, ο οποίος δρούσε στον βορρά της Ιταλίας, είχε αφιερώσει τον εαυτό του στην λύτρωση «των παιδιών του Μιλάνου», θέτοντας για την τέχνη έναν σαφή διαχωρισμό, ως την υψηλότερη μορφή πνευματικής εκπαίδευσης, και το θέατρο ως την έκφραση της αισχρολογίας και της ματαιοδοξίας. Σε ένα γράμμα που απεύθυνε στους συνεργάτες του, το οποίο παραθέτω σχεδόν αυτούσιο, εξέφρασε τις πεποιθήσεις του περίπου ως εξής: «ανησυχώ για την εξάλειψη του κακού σπόρου, έχουμε καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να κάψουμε τα κείμενα που περιέχουν μιαρούς λόγους, για να τους εξαλείψουμε από την μνήμη των αντρών, και την ίδια στιγμή να διώξουμε αυτούς που κυκλοφορούν αυτά τα κείμενα σε έντυπη μορφή. Προφανώς όμως ενώ κοιμόμασταν, ο διάβολος δούλευε με ανανεωμένο ζήλο. Αυτό που μπορούν να δουν τα μάτια μπορεί να είναι πιο διεισδυτικό για την ψυχή απ' αυτό που μπορούν να διαβάσουν σε τέτοια βιβλία! Πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι για το μυαλό των νεαρών αντρών και κοριτσιών ο προφορικός λόγος και οι απρεπείς κινήσεις, παρά μία άψυχη λέξη τυπωμένη σε βιβλία. Γι' αυτό είναι επείγον να απαλλάξουμε τις πόλεις μας από αυτούς που κάνουν θέατρο, όπως κάνουμε και με τις ανεπιθύμητες ψυχές».

Επομένως η μοναδική λύση για την κρίση είναι να ελπίζουμε ότι το μεγάλο κυνήγι μαγισσών οργανώνεται εναντίον μας και ιδιαίτερα ενάντια στους νέους ανθρώπους που επιθυμούν να διδαχθούν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά κωμικών, δημιουργών του θεάτρου, οι οποίοι μέσα από αυτό τον περιορισμό θα δημιουργήσουν αφάνταστα οφέλη για μια νέα εκπροσώπηση».



Προτάσεις για Θεατρικές προτάσεις για τον εορτασμό της Ημέρας

Κόκκινα Φανάρια στο Rex

«Ο Κωνσταντίνος Ρήγος έδωσε το φιλί της ζωής με μια αναβίωση γεμάτη ενέργεια, νεύρο, αισθησιασμό, ερωτισμό και κυνισμό. Και η φρέσκια αισθητική λειτούργησε αναζωογονητικά», γράφει η Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στην κριτική του In2life για τα «Κόκκινα Φανάρια» που παρουσιάζονται στην Σκηνή Κοτοπούλη του Rex. Η ηθογραφία της… Τρούμπας που άφησε εποχή ως ταινία αποκτά νέα πνοή στα χέρια του Ρήγου – σημειώστε πως η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανήλικους θεατές.


«Θα σε πάρει ο δρόμος»- 9 μικρές ιστορίες του Σάκη Σερέφα σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολάρι στο ίδρυμα Κακογιάννη

Ιστορίες ανθρώπων σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Ιστορίες από γερά ζόρια που τους πέτυχαν στη μέση του δρόμου. Αλλά και η παρηγοριά από το δρόμο τους ήρθε πάλι. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι δεν το βάζουν κάτω. Πέφτουν και σηκώνονται. Δύσκολα, αλλά σηκώνονται. Γιατί είναι άνθρωποι που τους παίρνει ο δρόμος. 


Μαγικός Αυλός, από την Εθνική Λυρική Σκηνή 

Μία από τις δημοφιλέστερες όπερες, ο Μαγικός Αυλός του Μότσαρτ επιστρέφει στην Εθνική Λυρική σκηνή, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη-Μίλτου Λογιάδη και σκηνοθεσία Αρνώ Μπερνάρ. Πρόκειται για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Μότσαρτ, το οποίο λειτουργεί σε πολλά επίπεδα. Προσφέρει χαρά στα παιδιά, ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει στους μεγάλους να απολαύσουν την εξαιρετική μουσική και ένα συμβολικό κείμενο με προεκτάσεις. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου