Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ, ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Ο Νέλσον Μαντέλα, γεννημένος το στο Μπβέζο, ένα μικρό χωριό της Νότιας Αφρικής αποτελεί μία από τις γνωστότερες μορφές του κόσμου.  Υπήρξε υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ο πρώτος έγχρωμος, δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Ν. Αφρικής. 
Στο βιβλίο του «Νέλσον Μαντελα, συζητήσεις με τον εαυτό μου» αποκαλύπτει μυστικά και ντοκουμέντα που υπήρξαν για χρόνια φυλαγμένα στο αρχείο του. Ο μεγάλος πολιτικός που αναδείχθηκε σε σύμβολο αντίστασης απέναντι στο απαρτχάιντ, στο βιβλίο του περιγράφει τα πρώτα του πολιτικά σκιρτήματα καθώς και την διαμόρφωση της πολιτικής του συνείδησης που υπήρξε καθοριστική για την μετέπειτα πορεία του. 
Το «Συζητήσεις με τον εαυτό μου» επιτρέπει στους αναγνώστες να γνωρίσουν τον άνθρωπο πίσω από το δημόσιο πρόσωπο: από επιστολές που γράφτηκαν στις πιο σκοτεινές περιόδους της εικοσιεπταετούς φυλάκισής. Οι σημειώσεις του διάσημου ηγέτη που κρατάει στο επιτραπέζιο ημερολόγιο μέσα στο κελί του Ρόμπεν Άιλαντ ή συζητάει με φίλους σε σχεδόν εβδομήντα ώρες μαγνητοφωνημένων συνομιλιών. Σε αυτές τις σελίδες δεν είναι ούτε σύμβολο ούτε άγιος: είναι ένας από εμάς. 

Μια «ματιά»  στη ζωή του
Το όνομα «Νέλσον» του δόθηκε στο σχολείο από ένα δάσκαλο, ενώ τα φοιτητικά του χρόνια τα έζησε στο πανεπιστημιακό κολέγιο Φορτ Χέαρ στην πόλη Αλις. Ηταν το μοναδικό αστικό κέντρο ανώτερης εκπαίδευσης για μαύρους στη Νότια Αφρική, μια μάλλον ελιτίστικη σχολή, ενώ πήρε πτυχίο στη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Αφρικής, ένα φημισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο παρείχε τίτλους σπουδών και πτυχία διά αλληλογραφίας. Στη συνέχεια ακολούθησε στο Γιοχάνεσμπουργκ μια μέτρια δικηγορική καριέρα στο γραφείο Γουίτκιν, Σιντέλσκιν και Αϊντερμαν, και κάθε ημέρα με το τέλος της εργασίας ξεκινούσε για τον νεαρό Μαντέλα το «φλερτ» με την ελευθερία.
Ηταν γύρω στο 1943 όταν ξεκίνησε να πηγαίνει σε συνελεύσεις της Συμβουλευτικής Επιτροπής Συνοικισμού αλλά και του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου. Το 1947 εκλέγεται στην Εκτελεστική Επιτροπή του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου και όταν αργότερα θα καταλάβει το αξίωμα του προέδρου του ΕΑΚ δεν θα σταματήσει ούτε λεπτό να αγωνίζεται ενάντια στο απαρτχάιντ. Ούτε και όταν θα καταδικαστεί ¬ στην ηλικία των 46 χρόνων ¬ σε ισόβια φυλάκιση. Ηταν στις 12 Ιουνίου 1964 (είχε συλληφθεί από το 1961), στην Πρετόρια, όπου δικάστηκε για προδοσία. Εκείνη την ημέρα 2.000 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί κρατώντας πανό και πινακίδες με συνθήματα συμπαράστασης. Σε κάποιο σημείο της δίκης, στην οποία μιλούσε τέσσερις ώρες ασταμάτητα, είπε: «Αφιέρωσα τη ζωή μου στον αγώνα του λαού της Αφρικής. Εχω πολεμήσει εναντίον της λευκής κυριαρχίας και έχω πολεμήσει εναντίον της μαύρης κυριαρχίας. Αγαπώ την ιδέα μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας στην οποία όλοι θα ζουν αρμονικά μαζί και θα έχουν ίσες ευκαιρίες.Είναι ένα ιδανικό που ελπίζω να ζήσω και να επιτύχω. Αλλά, αν χρειαστεί, τότε είναι και ένα ιδανικό για το οποίο είμαι έτοιμος να πεθάνω».
Ο Νέλσον Μαντέλα φυλακίστηκε στη νήσο Ρόμπεν χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το τι μέλλει γενέσθαι. Κάθε κελί είχε μια λευκή κάρτα κρεμασμένη απέξω με το όνομα και τον αριθμό που είχε κάθε κατάδικος στη φυλακή. Η κάρτα του μαύρου ηγέτη έγραφε, «Ν. Μαντέλα 466/64», που σήμαινε ότι ήταν ο 466ος κρατούμενος που είχε φθάσει στο νησί το 1964. Δεν έχασε όμως ποτέ την ψυχραιμία του και όταν του έδωσαν τη στολή του φυλακισμένου είπε στον φρουρό: «Δεν έχω φορέσει πιο κομψό ριγέ κουστούμι». Σημαδιακή για τη ζωή του Νέλσον Μαντέλα ήταν η 11η Φεβρουαρίου 1990. Ηταν η μέρα που βγήκε από τις φυλακές Βίκτορ Βέρστερ της Νότιας Αφρικής αποφασισμένος να σβήσει με μια μονοκονδυλιά την οργή ¬ αλλά όχι τη μνήμη ¬ για τα χρόνια που πέρασε στο κελί. Ηταν έτοιμος για συνδιαλλαγή με τους ανθρώπους του απαρτχάιντ για να οδηγήσει τους μαύρους στη μεγάλη νίκη ύστερα από τέσσερα χρόνια, στις 10 Μαΐου 1994, στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές που τον ανέδειξαν πρόεδρο.
Το 1993 μοιράστηκε το Βραβείο Νομπέλ για την ειρήνη με τον Φ. Ντε Κλερκ για τον αγώνα του ενάντια στο απαρτχάιντ και παρέμεινε στον προεδρικό θώκο ως τον Ιούνιο του 1999, οπότε αποχώρησε δίνοντας τη σκυτάλη στον σημερινό πρόεδρο, τον Τάμπο Μπέκι. Τότε ο «αιώνιος» αντάρτης εξεδήλωσε την ακόλουθη επιθυμία: «Θα ήθελα να επιστρέψω στο χωριό μου και να μπορώ να περπατώ στα λιβάδια, στους λόφους και στα ποτάμια όπου μεγάλωσα». Είχε εκπληρώσει τον στόχο του προχωρώντας αργά. Μια πορεία που κράτησε 46 χρόνια...

ΠΗΓΗ: IN.GR



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου